Jestes w: Home > Medycyna > LECZNICZA SIŁA BURSZTYNU

LECZNICZA SIŁA BURSZTYNU

Porównanie przez poetkę bursztynu do łez ma swój długi rodowód i głębokie uzasadnienie. Już w starożytnej Grecji Sofokles widział w bursztynie łzy mitycznych ptaków indyjskich opłakujących śmierć Meleagra, a Eurypides pisał, że łzy Heliad zamienionych przez bogów w topole były bursztynem. Ten sam Eurypides w tragedii „Medea” wyraźnie nazywa bursztyn „wysiękiem sosny”. Natomiast największy uczony starożytnego świata, Arystoteles, uważał go za stwardniałą żywicę, a encyklopedysta z pierwszego stulecia naszej ery Pliniusz Starszy pisał w „Historii naturalnej”, że bursztyn tworzy gęsty sok wyciekający z drzew gatunku sosny.

Pochodzenie i powstanie bursztynu frapowało umysły wielu wybitnych uczonych. W XVIII wieku Michał Łomonosow w dziele „O warstwach ziemi” stwierdził, że „Bursztyn pochodzi z państwa roślinnego”. Z kolei dziewiętnastowieczne podręczniki złoto północy zakwalifikowały do żywic ziemnych. Równolegle wyznawany był pogląd, że bursztyn jest minerałem. Minerał jednak powinien być jednorodny, a bursztyn taki nie jest. Składa się on z węgla, wodoru, tlenu oraz takich mikroelementów, jak: nikiel, mangan, miedź, żelazo, sód, wapń, magnez, aluminium, krzem.

Dopiero współczesna nauka zakwalifikowała bursztyn do grupy ciał palnych, pochodzących z żyjących niegdyś organizmów. Ciała takie naukowo nazywamy kaustobiolita- mi. Utworzono je z trzech greckich słów: kaustikos – palący się, bios – życie, lithos – kamień. Bursztyn w zupełności odpowiada treści tych słów.

Skoro mowa o nazwach, to warto poświęcić kilka słów i na ten temat. Dziś już wiadomo, że słowo bursztyn zapożyczyliśmy z dalekiego dialektu średniodolnoniemiec- kiego – bornsten, albo ze wschodniopruskiego – born- stein. Zapożyczone jest także z języka Prusów powszechnie używane słowo jantar, a ponoć nadmorska ludność prasłowiańska używała na określenie bursztynu słowa gleź.

Dodaj Komentarz

You must be logged in to post a comment.