Jestes w: Home > Medycyna > HOMEOPATIA

HOMEOPATIA

Wśród niekonwencjonalnych metod leczenia homeopatia jest jedną z najmłodszych, choć niektórzy historycy jej rodowodu upatrują w teoretycznych założeniach Hipokrate- sa, który jako pierwszy lekarz świata wysunął tezę, że „choroby podobne leczy się lekami podobnymi”. Pierwszym nowożytnym lekarzem, który udowodnił, że „prawo podobieństwa” w przyrodolecznictwie jest pewne i nie mylące, był twórca współczesnej homeopatii, doktor medycyny Samuel Hahnemann (1755-1843). Rozpoczął on leczenie chorób wenerycznych za pomocą preparatów rtęci. Obserwując skutki jej działania stwierdził, że oprócz innych objawów, preparat ten wywołuje gorączkę, jak gdyby osobną chorobę. Dzięki temu doszedł do wniosku, że gorączka towarzysząca chorobie jest niszczona gorączką wywołaną przez preparat rtęciowy.

Po tym doświadczeniu Hahnemann zajął się badaniem własności leków przez obserwowanie objawów wywołanych po podaniu leku zdrowej osobie w dużej dawce. Doświadczenia te przeprowadzał też często na sobie samym i swoich bliskich. Okazało się, że każdy lek wywołuje w organizmie swoistą chorobę w stopniu tym większym, im silniejsze jest jego działanie. Jeśli chcemy wyleczyć daną chorobę, należy podać środek, który sam ją wywołuje, aby zwalczył ognisko zapalne.

Tak zrodziła się pierwsza zasada homeopatii, zwana similia similibus curantur, czyli podobne leczy się podobnym. Stąd też wywodzi się nazwa homeopatia, od greckiego homois – podobne i pathos – cierpienie.

Odkrycie Hahnemanna było absolutnie sprzeczne z panującymi teoriami. Na dodatek twórca homeopatii zawzięcie krytykował osiągnięcia współczesnej mu medycyny oficjalnej, wskazywał ubóstwo środków terapeutycznych oraz publikował artykuły wskazujące wręcz na szkodliwość działań niektórych ówczesnych lekarzy. Nic tedy dziwnego, że wokół jego osoby rozpętała się ostra nagonka, której przewodzili urażeni lekarze i zagrożeni w swych przywilejach aptekarze. Doprowadzono do tego, że do kilku sądów wniesiono oskarżenia przeciwko Hahnemannowi i w 1813 roku został on pozbawiony prawa wykonywania praktyki lekarskiej.

Fakt ten odbił się głośnym echem w Europie i przysporzył Hahnemannowi nie tylko sławy, ale i pacjentów, bowiem dopiero po ogłoszeniu zakazu homeopatia stała się bardzo modna i tłumy nawiedzały jej twórcę, który wkrótce postarał się o ministerialną zgodę na ponowne prowadzenie praktyki. Osiągnięcia Hahnemanna jako lekarza stosującego homeopatię były tak duże, że ściągały doń najbogatszą klientelę Europy, a w wielu krajach powstały szpitale i szkoły homeopatyczne.

Hahnemann pozostał do końca życia wierny przekonaniu, że zbudował nową medycynę. Swoje credo zawarł w dziele wydanym w 1810 roku, a zatytułowanym „Organon der rationellen Heilkunde” czyli „Nauka o konstrukcji sztuki lekarskiej”.

Z czasem w ślady Hahnemanna poszło wielu lekarzy i farmaceutów, którzy na szeroką skalę zaczęli stosować leki homeopatyczne.

Obecnie znanych jest ok. 2500 środków homeopa-tycznych. Zdaniem współczesnych lekarzy działanie leku ho-meopatycznego polega na uaktywnieniu układu obronnego człowieka, a podawana w leku mała dawka substancji czynnej stanowi bodziec, który mobilizuje układ immunologiczny.

Dodaj Komentarz

You must be logged in to post a comment.