Jestes w: Home > Medycyna > Historia ziołolecznictwa

Historia ziołolecznictwa

Ziołolecznictwo na szeroką skałę rozwijało się też w Azji (Chiny, Tybet, Indie, Japonia, Korea), skąd pochodzi słynny korzeń życia żeń-szeń, który po dziś dzień jest bardzo ceniony i poszukiwany.

Arabowie, którzy od siódmego wieku naszej ery interesowali się bardzo ziołami, a słynny arabski lekarz Awicenna pozostawił po sobie w spadku dzieło „Canon medicinae”, w którym opisuje około czterystu ziół azjatyckich i europejskich. To właśnie Arabowie odkryli lecznicze działanie rabarbaru, pieprzu, gałki muszkatołowej, goździków, kamfory.

Natomiast Europa rozwój ziołolecznictwa zawdzięcza niemieckiemu lekarzowi Paracelsusowi (1493 – 1547), który był gorącym zwolennikiem stosowania różnych naturalnych metod w leczeniu, a już wielką wagę przywiązywał do ziół. Opisywany przeze mnie w jednym z następnych rozdziałów niemiecki ksiądz Sebastian Kneipp leczenie wodą łączył często z podawaniem ziół pacjentom.

Polska nie pozostawała w tyle Europy i w 1543 r. zostało wydane dzieło z zakresu zielarstwa, napisane przez Stefana z Kobylina, a w 1568 r. Marcin Siennik wydał „Herbarz ziół”. Najcenniejszy jest jednak „Zielnik” Szymona Syreńskiego z 1613 r., napisany w oparciu o wykłady autora w Katedrze Botaniki Akademii Krakowskiej.

Do połowy XIX wieku ziołolecznictwo w Europie i Polsce rozwijało się pomyślnie. Jednak w drugiej połowie XIX wieku i w latach następnych^rozwój ten został zahamowany, bowiem medycyna zwróciła się w stronę chemii. Pozamykano katedry lecznictwa naturalistycznego. Ze spisów usunięto wiele ziół.

Comments are closed.